Voor de meeste van ons is vrijdag de dag waar we vanaf maandagochtend en sommige zelfs vanaf zondagavond naar verlangen. Je gooit je spullen af op je werk, legt je pen neer en met Gieren de banden vertrek je naar je geliefde.

Jaren lang heb ik mezelf in bochten gewrongen om alles wat ik dan nog moest doen voor elkaar te krijgen zodat ik op die mooie vrijdagavond nog samen in bed kon liggen met mijn geliefde. 

Eerst de kinderen nog een chippie(dat kan op vrijdagavond) en dan lekker onder de wol. De papa en de mama nog even een wijntje/biertje daarna tegen elkaar aan kruipen en dan heerlijk samen slapen. Belangrijker nog zaterdagochtend met zijn alleen wakker worden. De kinderen die bij je op bed kruipen en heel even lief zijn zodat de tv aan mag….of het ja-woord is gegeven dat ze mogen gaan spelen. 

Als alles er is dan is de gewenning er ook snel en is het soms wel eens jammer dat kinderen om kwart over zeven op zondagochtend direct AAN staan als ze wakker worden. Vaak verlang je dan naar een moment zonder. Even lekker uitslapen niemand die je wakker maakt. 

Helaas ken je ook die andere magische dag, dat je kan uitslapen en dan, jawel…. wordt je eerder wakker dan de kwart over zeven dat de kinderen normaal gesproken naast je bed zouden staan…. Zucht…..

Op sommige momenten wordt je in het leven getrakteerd op cadeautjes, van die momenten dat het leven je weer even moet laten zien wat je allemaal hebt of eigenlijk had. Hetgeen waar je je zo aan stoorde dat ene moment is er van de een op de andere dag niet meer. Zo erg is dat niet denk je dan en dan wordt de tijd je grootste vijand. 

Okay, het is nu wel lang genoeg geweest…… Kom nu maar weer terug, ga maar weer even normaal doen….. maar geen reactie. 

Ineens is niets meer zoals het was. Waar is die tijd gebleven? Hoe kan iets dat zo vanzelfsprekend was waarvan je nooit had gedacht dat het weg zou kunnen gaan ineens weg zijn? 

Alsof je iets op had geschreven met watervaste stift en zonder regen is het weg. HOE DAN….? 

Wat doet dit met je als mens?

Je voelt je verscheurd, leeggelopen en verslagen. en nu?

Elke week wordt het weer vrijdagavond, de drang om in de auto te stappen en te doen wat je eerst deed is er nog steeds en iedereen om je heen doet dat wel nog steeds, ook die collega die steeds weer over zijn WIJF loopt te zeuren. Maar jij werkt maar een uurtje langer door. Wat moet je anders? In de file gaan staan onderweg naar huis naast al die auto’s met mannen, vrouwen en kinderen erin? 

Je moet ook weer niet te laat naar huis gaan, anders sta je in de file met alle jonge mensen die onderweg gaan om hun droom partners te vinden deze avond. 

Wanneer gaat dit gevoel over, of wanneer gaat dit slijten? 

Zou boos worden op de ander helpen?

Zou het helpen als ik de hele avond naar allemaal romantische komedies ga kijken en me helemaal leeg huil?

Ik moet gewoon snel een ander vinden dat helpt………. of toch niet? 

In ieder geval wel vanavond….. of moet ik dan bij elke aanraking denken aan toen?

Ik slaap er nog een nachtje over,
Weltrusten.