Al dagen voel ik me opstandig. Ik maak keuzes die passend zijn voor mijn leven, maar wel keuzes die risico’s met zich meebrengen. Keuzes waarover mensen om mij heen toch echt andere ideeën hebben. Toch voelt het heel fijn om een keer echt verantwoordelijk te zijn voor een keuze die je intrinsiek zelf maakt. 

Volgens mijn gevoel kan het dan ook niet fout gaan en juist hierdoor zal Ik er echt alles aan doen om ervoor te zorgen dat mijn keuze de juiste is en blijft. 

Omdat het keuzes zijn die voor sommige andere mensen moeilijk zijn, (lees ze zouden graag willen maar kunnen/durven niet) voelen zij zich genoodzaakt het niet te willen steunen. Het inlevingsvermogen stop acuut en ze gaan door op een ander onderwerp. 

Wanneer de keuze echt is gemaakt en uitgevoerd komt er vaak toch nog wel een compliment er achteraan in de vorm van; ik zou het graag ook zo doen, maar ik kan niet. 

En daar komt nu net de adder onder het gras vandaan. 

ANGST.

Angst is onze grootste vijand en zal ons altijd voorkomen om verder te komen dan waar we nu zijn. Het zal ons altijd onder controle houden. Het mooie van angst is dat er niemand is die jouw onder controle houd; dat doe je alleen zelf en daarbij durf je er om die reden ook niet over te praten. Je kan niet zeggen: “hij deed dat”.

Nee, jij doet het en daar schaam je je voor. 

Hier komt dan ook de makkelijkste oplossing. Als jij jezelf blokkeert, kan jij het ook oplossen. Daar heb je niemand anders voor nodig. 

Alle keuze die ik heb gemaakt die me naar “onzekerheid” brachten hebben me meer opgeleverd dan alle keuzes die me naar “zekerheid” brachten. Zekerheid is alleen maar het bekende pad. Niets meer niets minder. Zelfs op het meest zekere pad kan je op je bek gaan en afbranden. Ook dan helpt niemand je. 

Dus als ik je een advies mag geven; ga lekker leven. Denk goed zelf na, volg je hart, je buik en al je gevoel bij elkaar, maak een keus en ga ervoor.