Als kleine vent groeide ik op in een wereld vol liefde. Dat was alles wat ik steeds voelde en zag. De wereld was de echte versie van de films als Grease. Voor Grease was ik nog te jong, maar over een paar jaar zou mijn middelbare schooltijd er ook zo uit zien. 

Haha, verre van dus. Als snel werd ik geconfronteerd met een heel vreemde dynamiek tussen mannen en vrouwen. Spelletjes en afweer mechanisme als aantrekken en afstoten. Hoe erger de man het spelletje speelde met de dames hoe interessanter de dames het vonden. 

Ik snapte er toen al de ballen van en hield me er verre van wat me uiteraard niet de meeste vriendinnetjes bezorgde. 

Steeds wanneer ik via via aan mijn nieuwe partner kwam dan merkte ik een diepe behoefte bij de vrouw aan geborgenheid, een luisterend oor en een arm om haar heen. Bij sommige was de behoefte zo graag dat ze mijn onvoorwaardelijke Iiefde niet eens aankonden. 

Omdat dit precies paste binnen mijn realiteit van hoe een relatie zou moeten zijn, was het geen moeite om hieraan te voldoen. Ik genoot ervan. 

Maar tot mijn grote verbazing stootte ik hiermee de dames na verloop van tijd af. Het was te vertrouwd. 

Sinds 2020 en we elkaar niet meer op verjaardagen tegenkomen en we het moeten doen met een foto die we binnen 2 sec. beoordelen en ik een voorkomen heb van een lieve man, ontmoet ik steeds minder dames. Ondanks dat ik lid ben van groepen en sites, waar duizenden mensen op staan. 

Het raakt me dat er zoveel mensen zijn die de dagen alleen doorbrengen en dat fijner vinden dan een risico te nemen en met iemand op date gaan. We zijn zo kieskeurig geworden dat zowel mannen al vrouwen alleen jagen op het perfecte plaatje en daardoor de rest niet meer zien. De man of de vrouw die er altijd voor ons was krijgt het stempel broer of zus. En de partner die er uitziet alsof die ons elk moment kan verlaten dragen we op handen.

Waar is het mis gegaan??

Een ieder is zo mooi als de binnenkant. Dat zie je niet in 2 seconden. 

Waar is de interesse in een nieuw persoon als je die voor het eerst tegenkom? Wat maakt de bekende personen op je telefoon aantrekkelijker dan een vreemde tegenover je? 

Zoveel vragen die bij me opkomen, niet alleen vanuit de reactie van de ander, maar ook vanuit mijn eigen gedrag. Wat heeft de tijd toch gedaan met onze menselijke instincten? Waarom liever alleen als samen? 

Ik ga er nog maar eens een nachtje over slapen. 

Welterusten.