Dansend is mijn safe space wordt mijn aandacht weg getrokken en kan ik mijn ogen niet meer van je af houden. 

Wat ik zie en wat ik voel doet me denken aan iets uit het recente verleden. Een hoofdstuk dat ik af wil sluiten. En dan sta je daar, ik ben van de leg. Ik ken je niet maar je doet mijn haren rechtovereind staan. Mijn lijf is in alle staten en staat genageld aan de grond. Ik sta ineens stil en kan me niet meer bewegen. 

Ik kom hier omdat hier de mensen komen die anders zijn als jij. Hier ben ik veilig; althans dat dacht ik. De onveiligheid kruipt over mijn rug omhoog. 

Jouw energie neemt bezit van mij, en mijn hersenen panieken er op los. 

Tijd om naar huis te gaan. 

Volgende week, nieuwe ronde. Turend in de rondte of ik je niet zie kom ik rustig aan tot rust en kom ik in de flow om te dansen. Maar ineens, daar sta je weer. Ik verstijf. 

Even later kruizen onze blikken elkaar, ik merk dat jij ook voelt dat er iets is. Ik kan er niets mee en voel me machteloos. 

Ik kan je niet uitstaan maar aan de andere kant heb ik het idee dat ik stapel verliefd op je ben. 

Na wat zoeken op social media heb ik je snel gevonden. Zelfs je naam is bijna identiek aan de persoon waaraan je me doet denken. 

Maar dan zie ik wat je doet in het dagelijks leven en mijn mond valt open van verbazing. 

Hoe is het mogelijk. Zo anders zo mooi. Zo waar ik van hou. Je zou zomaar het perfecte plaatje kunnen zijn.

Jouw voorkomen, je energie. Ik vind het zo aantrekkelijk, maar ik kan het niet uitstaan. Het maakt me zo boos van binnen. Mijn eigen boosheid op jou geprojecteerd en ik ken je niet eens. 

Ik zou je zo graag willen zeggen wat je met me doet. Het enige dat ik kan doen is verstijven en kijken. Uren kijken. Ik weet me geen raad….. 

Ik denk dat ik er maar eens een nachtje over ga slapen.