Er is een behoorlijke kans aanwezig dat je vandaag op het laatste moment naar de winkel bent gegaan om iets te halen voor valentijn.

Valentijn de dag van de geheime liefde. De dag waarop je verteld aan de liefde die nog niet weet dat je hotel de botel bent van hem of haar en je dat op die dag kenbaar gaat maken. 

Ik kan me nog herinneren hoe spannend dat was, die eerste kaart op de bus of direct in de brievenbus. Heel stiekem naar de voordeur en dan zachtjes de klep op en dicht zodat je niet opviel. 

Je kon niet voluit in de kaart zetten dat die van jou was, maar je moest toch wel een soort van hint geven. Hoe spannend was het de volgende dag op school. Nieuwsgierige blikken dwaalde door de klas en doe dan maar eens nonchalant. Hoe mooi was het als je dan in de pauze of aan het eind van de dag je stiekem in je oor hoorde fluisteren, “bedankt voor je kaart”. 

Dit is mijn soort liefde. Deze liefde is door de jaren heen schaars geworden, of eerder overschaduwt met een door de social media getoonde vorm van liefde. Dat is niet mijn vorm van liefde. Dat betekend dat ik en velen met mij anders moeten kijken naar de wereld dan dat deze ons wordt voorgeschoteld. 

Ik ben er totaal niet rouwig om, want op ieder potje past een deksel en echte liefde overwint ook een mistgordijn van schijn. 

Ik ben zoals ik ben en dat ik niet ben zoals de massa maakt mij uitzonderlijk en dat is precies wat de wereld nodig heeft. Meer van minder. Meer van mensen die anders zijn als van mensen die hetzelfde zijn of willen zijn. 

Ik wil ook niet in een groepje met “wij de unieke” want als je uniek bent, dan is er van jou maar 1. 

Geniet van je valentijn! 💘 dan droom ik alvast over de mijne. 

Slaap lekker.