Zelfisolatie: Kracht of Zwakte?

“Volgens de psychologie is het vermogen om mensen uit je leven te bannen en jezelf te isoleren geen vaardigheid om trots op te zijn. Het is een traumarespons, geworteld in het nooit hebben gehad van iemand om op te vertrouwen. Wat misschien lijkt op emotionele afstandelijkheid, is vaak een diepgeworteld overlevingsmechanisme dat voortkomt uit intense pijn. Vertrouw erop dat niemand meer uitgeput raakt door deze beschermingsstrategie dan de persoon die ermee leeft.

Ze leven met een constante interne dialoog van zelfbehoud, verlangend naar het ervaren van relaties zonder overweldigende angst, maar het is niet iets wat ze gemakkelijk kunnen ontmantelen. Hoewel het misschien moeilijk te zien is, schuilt er veerkracht in hun beschermingsmechanisme.

Degenen die zichzelf isoleren, zijn vaak mensen die het meest hebben doorstaan. Ze hebben bescherming geleerd als een kunstvorm van emotioneel overleven. Ze vechten een dagelijkse strijd tegen een gewond innerlijk landschap – een strijd die moeilijker werd omdat iemand vóór jou hen in de steek liet toen emotionele verbinding uitdagend werd.

Hun zelfisolatie is geen tekortkoming, maar een verfijnde emotionele reactie op onverwerkt trauma.”

Laatst kwam ik de bovenstaande tekst ergens tegen, en het raakte me diep. In eerste instantie werd ik er emotioneel van. Het voelde alsof er een snaar in mij werd geraakt, een pijn die ik misschien onbewust had weggestopt. De woorden beschrijven zelfisolatie als een traumarespons, als iets wat voortkomt uit pijn en onverwerkt verdriet. En hoewel ik begrijp waar dit vandaan komt, ervaar ik het heel anders.

Mijzelf kunnen afsluiten en alleen verder kunnen gaan, heeft mij altijd als een enorme kracht gevoeld. Het is een vermogen dat ik meer dan eens heb moeten gebruiken om te overleven. In tijden waarin ik niemand had om op terug te vallen, was dit mijn redding. Voor mij is dit geen teken van zwakte, maar juist een bewijs van mijn innerlijke veerkracht. Het is een krachtbron die ik alleen heb kunnen ontdekken door de uitdagingen die ik in mijn jeugd heb doorgemaakt.

Toen ik de tekst verder las, voelde ik een zekere weerstand. De woorden lijken zelfisolatie af te doen als iets slechts, als een tekortkoming. Maar voor mij is het juist het tegenovergestelde. Het is een gave, een tool die me heeft geholpen om door de moeilijkste momenten van mijn leven te navigeren. Zonder de ervaringen uit mijn jeugd had ik deze krachtbron nooit in mezelf kunnen vinden.

Als ik terugkijk, zie ik steeds duidelijker hoe de puzzelstukjes van mijn leven samenkomen. De pijn, de uitdagingen, en ja, zelfs de momenten van eenzaamheid – ze hebben me gevormd tot wie ik nu ben. Het bevestigt voor mij nogmaals dat we hier op aarde zijn om ervaringen op te doen. Niet omdat we iets “moeten bereiken”, maar om te groeien door wat we meemaken, hoe pijnlijk of intens dat soms ook kan zijn.

Terugkijkend op mijn eigen pad, besef ik dat de punten zich alleen achteraf met elkaar laten verbinden. Toen ik er middenin zat, voelde het vaak zwaar, zinloos zelfs. Maar nu zie ik dat alles wat ik heb meegemaakt een rol heeft gespeeld in het ontdekken van mijn eigen kracht. Het is een reis geweest van vallen, opstaan, en leren om mijn eigen veerkracht te omarmen.

En dat is misschien wel de grootste les die ik eruit haal. Zelfisolatie is geen zwakte. Het is geen defect. Het is een reactie, een overlevingsmechanisme, ja – maar ook een krachtbron. Het is een herinnering aan hoe ongelooflijk veerkrachtig we kunnen zijn, zelfs als we het niet doorhebben.

Misschien hebben we geen vastomlijnd doel op aarde, maar ik geloof wel dat we hier zijn om te ervaren, te voelen, en te leren. En daar ben ik dankbaar voor – zelfs voor de moeilijke momenten die me hebben geleid naar waar ik nu ben.

Kunnen jullie je hier ook in vinden? Hoe zien jullie de balans tussen kracht en kwetsbaarheid in je eigen leven?